Ongetemde Vrouw met uitsterven bedreigd.

Ik ben op zoek.

Op zoek naar mijn eigen innerlijke oervrouw.

Wie is zij? Wat doet zij? Wat weet zij? En bovenalles, waardoor wordt ze met uitsterven bedreigt?

Dat laatste, de oervrouw of ongetemde vrouw die met uitsterven wordt bedreigd, dat heb ik niet zelf verzonnen. Maar het raakte me dusdanig diep toen ik het las dat ik weet dat het klopt. Clarissa Pinkola Estes schrijft dit in haar boek: De Wolfsvrouw vertelt:

Wilde dieren en de Ontembare Vrouw zijn beiden bedreigde diersoorten.

Het geestelijke land van de Ontembare Vrouw is door de geschiedins heen geplunderd of platgebrand, holen zijn verwoest en natuurlijke cycli zijn in onnatuurlijke ritmen gedwongen om anderen te plezieren.

Het is geen toeval dat de ongerepte wildernis van onze planeet verdwijnt naarmate het inzicht in onze eigen innerlijke wilde natuur afneemt. Het is niet toevallig dat wolven, coyotes, beren en wilde vrouwen vergelijkbare reputaties hebben; ten onrechte bestempeld als absoluut gevaarlijk, roofzucht en afstotelijk. Aldus Clarissa Pinkola Estes.

En in die paar zinnen komt precies datgene naar boven wat mij al jaren op het diepste niveau bezig houdt. Volledig onbewust en onder de oppervlakte. Als een ondergrondse stroom die naar boven aan het borrelen is.

….Onze eigen innerlijke wilde natuur…. Daar zou ik mijn levenswerk van willen maken. Maar de zoektocht naar het ware vrouwzijn laat mij ook niet los. En sinds mijn eerste bevalling, waarbij ik op het zwaarste moment een helder visioen van oervrouwen kreeg – laat de wilde, ontembare oervrouw mij al helemaal niet meer los.

En zo is mijn reis mij duidelijk geworden. Een nieuw avontuur, bestemming onbekend!

Het is wellicht goed om een aantal anekdotes te delen waaruit mij duidelijk word dat dit altijd al mijn aandacht had – echter was ik me niet bewust van de impact ervan.

Ik herinner me dat ik als klein kind, in de auto in Italie en Zwitserland, mij kon verbazen en zeer verdrietig werd van het aanzicht van de marmeruitgravingen in de bergen. Net als houtkap (vroeger zag je nog regelmatig vrachtwagens met houtstammen rondrijden, die lijken nu uit het straatbeeld verdwenen – in ieder geval in de stadsregio waar ik woon) en wat ik al helemaal niet kon – en nog steeds niet kan- aanzien zijn de vrachtwagens vol met slachtvee.

Tijdens mijn middelbare schoolperiode moest ik dagelijks langs een grote slachterij fietsen. De dood en met name de doodsangst was zo tastbaar. De geur hing in de lucht en de angst van de dieren drong zich aan me op.

Nooit heb ik begrepen hoe mensen in staat zijn op zulke grote schaal dieren te doden en dieren als producten te zien. In plaats van wezens met gevoelens, intelligentie, familiebanden en angsten. Voor mij staat de mens gelijk aan alle andere diersoorten. Ik zie de mens ook als diersoort. Een zoogdier. Net als koeien, honden, dolfijnen, varkens en ga zo maar door. Niets aan ons is wat mij betreft superieur. Dan wellicht de enorme verwoesting waartoe de mensheid in staat is…

Ik kan nog ontelbaar meer voorbeelden geven waarbij duidelijk word dat ik de mensheid en het menselijk handelen totaal niet begreep. Ik voelde mij zelfs eenzaam en een vreemde hierdoor. Maar blijkbaar was dit hoe het werkt in onze maatschappij en moest ik dit leren accepteren. Kort gezegd: Niet zeuren, het is niet echt belangrijk en er is toch niet echt iets aan doen.

Voor wat betreft vrouw-zijn vond ik het ook erg lastig en verwarrend. En vanaf kindertijd hield mij dit bezig. Nou wil het toeval dat ik een nogal jongensachtig meisje was – en misschien nog wel ben. Ben ik dat geworden door de negativiteit rond het vrouw-zijn of ben ik simpelweg een vrouw met een aantal ‘mannelijke kenmerken’?

Wat mij in mijn kindertijd erg dwarszat was dat ik als meisje (dit heeft natuurlijk veel te maken met mijn opvoeding en zal niet voor iedere vrouw herkenbaar zijn) niet veel goeds leerde of hoorde over vrouwen en vrouwelijke eigenschappen. Vrouwen zeurde vooral veel, waren zwak en dom en heel vaak sletterig. En nog voor deze beweringen waren gedaan keek in ieder geval 1 van mijn ouders wel naar blote dames in een tijdschrift. Onbegrijpelijk vond ik dat. En dat vind ik overigens nog steeds.

Wat bezielt vrouwen om in hun blote kont in tijdschriften te gaan staan zodat mannen zich aan ze kunnen verlekkeren? Dat is toch niet de aandacht, liefde of waardering waarnaar je werkelijk op zoek bent? Indien het een zakelijk besluit is vanwege het geld, dan begrijp ik het. Maar is dat waarom vrouwen zo gefotografeerd willen worden? Puur zakelijk?

Vrouwelijkheid zoals dat tegenwoordig wordt gezien bestaat met name uit het beeld van een sexy, aantrekkelijke, goedverzorgde, mooi geklede (nou ja, bij voorkeur schaarsgeklede) vrouw. En begrijp me niet verkeerd, indien een vrouw er zo uit wil zien heb ik er geen enkel bezwaar tegen en ik zal van haar genieten, maar wat me dwarszit is dat het vrouw zijn wordt bepaald aan de eisen en wensen die de man van haar heeft. En daar gaat het wat mij betreft ongelofelijk mis.

Ik ben volgens mij geen feministe – ik heb me er nog nooit in verdiept en ik geniet erg van de aanwezigheid van mannen op deze planeet. Ik ben moeder van een heel jonge man en het zal je niet verbazen dat ik met een andere man samen dit kind heb gemaakt.

Maar het vrouw zijn alleen als afspiegeling van de mannelijke versie van wat een vrouw al dan niet zou moeten zijn… daar weiger ik in mee te gaan. En ik denk daarom dat ik al vroeg gekozen heb om een jongens-meisje te worden. En zo kreeg ook ik langzamerhand een steeds negatiever beeld over vrouwen in het algemeen (wat een dom wijf!) en werd ik steeds stoerder en meer macho.

Nu kan ik toevallig ook nog eens kaartlezen, goed autorijden, strak fileparkeren, vloeken als een bootwerker, rennen zonder dat m’n enkels naar buiten zwiepen en heel goed ballen gooien en vangen.

In mijn geval denk ik dat het mannelijke me gewoon goed past. Maar hoe zit het dan met het vrouwelijke?

Dat stuk was ik behoorlijk kwijtgeraakt. En pas ruim na mijn eerste bevalling begon het moederschap zich in mij te verankeren en ging de wereld van het vrouw-zijn langzaam voor mij open.

Ik ontdekte oneindige krachten – ik kon doorgaan in situaties waarvan ik dacht dat ik het niet meer aan zou kunnen. Wat bleek? Ik kon nog jaren doorgaan.

Ook ontdekte ik een toeweiding zo diep en sterk dat niets mij van mijn zoon zou kunnen scheiden.

Uberhaubt het besef dat mijn lichaam in staat was gebleken om een nieuw mens, een volledig nieuw leven te scheppen vond ik zo oppermachtig en grandioos.

Het feit dat ik niet meer wilde vluchten voor moeilijkheden en het leren kennen van de werkelijke betekenis van het maken van een offer, met de persoonlijke groei als gevolg ervan.

Het besef dat ik in staat was om een kind in leven te houden, te laten lachen, te troosten bij verdriet en mijn warme lichaam als teken van oneindige liefde en bescherming ter beschikking had voor mijn eigen kind maar ook voor alle andere kinderen die het nodig hadden.

Er ging een wereld voor me open.

Maar met dat die wereld zich voor mij opende ontstonden er ook steeds meer vragen. En het oude verdriet van het negatieve en afwijzende beeld over vrouwen werd weer wakker.

Nu heb ik het voorrecht dat ik een aantrekkelijke vrouw ben. Leuk hoofd, grote borsten, smal middel, lange benen en goeie billen. Persoonlijk heb ik mijn aantrekkelijke uiterlijk vaak als hinderlijk ervaren omdat ik het idee had dat men toch niet geïnteresseerd was in wat ik te melden had omdat ze liever naar m’n kont of tieten keken. De mannen dan. De vrouwen zagen mij echter over het algemeen vooral als bedreiging. Later ben ik gaan begrijpen dat ik in het voordeel ben geweest door mijn uiterlijk en dat het voor vrouwen die niet standaard schoonheden zijn het vaak nog een veel ingewikkeldere strijd is geweest.

Vanwaar die strijd? Vanwaar deze totaal onnatuurlijke siuatie? En bovenalles; hoe komt het dat het zo massaal geaccepteerd wordt? Dat Islamitische vrouwen gesluierd door het leven moeten vinden veel Nederlanders absoluut niet kunnen. Maar hoe hypocriet is dat? Onze samenleving loopt over van onrechtvaardigheden en het temmen en onder de duim houden van vrouwen. Maar het is een onuitgesproken, onderhuidse maar zeer aanwezige vorm van vrijheidsbeperking. Maar zo subtiel en langzaam verankerd in ons bestaan dat wij het allemaal zijn gaan geloven.

Een vrije vrouw, die gaat en staat waar ze wil en met wie ze wil stuit op veel commentaar. Nu interesseert een ware vrije vrouw zich niet in de mening van een ander en daar zij kiest met wie ze omgaat zal ze geen enkele beperking ondervinden. Maar hoe zit dat met alle meisjes en vrouwen die zich niet zo sterk durven te onderscheiden? Die simpelweg te horen krijgen dat ze dom zijn, er sletterig uitzien (waarmee je vraagt om aangerand of verkracht te worden) en volledig tegennatuurlijk tegelijkertijd leren dat vrouwen er pas toe doen als ze er aantrekkelijk uit zien. Maar niet te aantrekkelijk, want dan is zij een hoer. Eh hallo?!

En onaantrekkelijke vrouwen? Die doen gewoon niet mee. Niet echt althans. Die vormen een eigen soort die buiten al het andere vallen. Dan behalve buiten de negatieve en zeer schadende opmerkingen en blikken die zij van zowel mannen als vrouwen te verduren krijgen.

Ik denk dat wij gezamenlijk lijden aan het afnemen en verdwijnen van de innerlijke wilde natuur van de mens. Wij westerse mensen zijn volledig afgesneden van onze dierlijke natuur. Van onze ware natuur. Van onze wilde natuur. Niet alleen zouden we het nauwelijks overleven in de ware natuur – ervan uitgaande dat we eerst een stuk ware ongetemde natuur moeten zien te vinden, wat in Nederland een uitdaging is.

Ook zijn we volkomen vergeten dat we onderdeel zijn van een groter geheel. Mensen denken aan de top te staan van het gehele keten. Men denkt dat wij de heersers zijn, de oppermachtigen. Eigenlijk zijn we zo goed als god. En misschien wel beter…

Zelf ondekte ik mijn innerlijke wilde natuur tijdens een fatastische periode waarbij ik min of meer buiten de lijntjes van onze maatschappij leefde. Als het ware mijn eigen flowerpower tijd – de begin jaren van 2000. In een lange heerlijke waas van XTC, hasj en fantastische feesten, geweldige vriendschappen en ecstatische liefdes. Het beest in mij kwam naar buiten en uitte zich dikwijls in de holst van de nacht waarbij ik als een wolvin met mijn kop omhoog naar de maan stond te janken of m’n leven ervan af hing.

Ik heb me nooit meer zo langdurig en aaneengesloten vrij en ongetemd gevoeld als in die tijd, tot mijn eigen grote frustratie! En daar begon mijn verlangende zoektocht naar hoe ik mijn vrije, wilde innerlijke natuur kon integreren met mijn dagelijkse bestaan. Zonder drugs dit keer.

En zo is mijn zoektocht mij helder geworden. Ik wil alles weten over de wilde innerlijke mens en met name de ongetemde, wilde vrouw.

Ter afsluiting dit laatste citaat van Clarissa Pinkola Estes:

Gezonde wolven en gezonde vrouwen delen bepaalde psychische eigenschappen: een scherp waarnemingsvermogen, een speelse geest en een groot vermogen om zich geheel aan iets te wijden. Wolven en vrouwen zijn van nature relatiegericht, onderzoekend en bezitten  een bijzonder uithoudingsvermogen en bijzondere kracht. Ze zijn sterk intuïtief en bekommeren zich in hoge mate om hun jongen, hun partner en hun groep. Ze zijn er bedreven in zich aan voortdurend veranderende omstandigheden aan te passen en ze zijn uitermate standvastig en heel dapper.

Toch zijn beiden achtervolgd, gekweld en ten onrechte ervan beschuldigd verslindend, vals, te aggressief en minder waard te zijn dan degene die hen belasteren. Ze zijn het doelwit geweest van degene die niet alleen de wildernis maar ook de wilde omgeving van de psyche zouden willen opruimen, die het instinctieve zouden willen uitroeien totdat er geen spoor van over is.

…

Voor het eerst begrijp ik wat ik in deze tijd en tijdsgeest bij te dragen heb. Met mijn kop in mijn nek jank ik naar de maan en wacht ik tot andere wolven zich bij me aansluiten. Een wilde Ontembare Vrouw is opgestaan.