Ik ben op zoek.
Op zoek naar mijn eigen innerlijke oervrouw.
Wie is zij? Wat doet zij? Wat weet zij? En bovenalles,
waardoor wordt ze met uitsterven bedreigt?
Dat laatste, de oervrouw of ongetemde vrouw die met
uitsterven wordt bedreigd, dat heb ik niet zelf verzonnen. Maar het raakte me
dusdanig diep toen ik het las dat ik weet dat het klopt. Clarissa Pinkola Estes
schrijft dit in haar boek: De Wolfsvrouw vertelt:
Wilde dieren en de Ontembare Vrouw zijn beiden bedreigde
diersoorten.
Het geestelijke land van de Ontembare Vrouw is door de
geschiedins heen geplunderd of platgebrand, holen zijn verwoest en natuurlijke
cycli zijn in onnatuurlijke ritmen gedwongen om anderen te plezieren.
Het is geen toeval dat de ongerepte wildernis van onze
planeet verdwijnt naarmate het inzicht in onze eigen innerlijke wilde natuur
afneemt. Het is niet toevallig dat wolven, coyotes, beren en wilde vrouwen
vergelijkbare reputaties hebben; ten onrechte bestempeld als absoluut
gevaarlijk, roofzucht en afstotelijk. Aldus Clarissa Pinkola Estes.
En in die paar zinnen komt precies datgene naar boven wat
mij al jaren op het diepste niveau bezig houdt. Volledig onbewust en onder de
oppervlakte. Als een ondergrondse stroom die naar boven aan het borrelen is.
….Onze eigen innerlijke wilde natuur…. Daar zou ik mijn
levenswerk van willen maken. Maar de zoektocht naar het ware vrouwzijn laat mij
ook niet los. En sinds mijn eerste bevalling, waarbij ik op het zwaarste moment
een helder visioen van oervrouwen kreeg – laat de wilde, ontembare oervrouw mij
al helemaal niet meer los.
En zo is mijn reis mij duidelijk geworden. Een nieuw
avontuur, bestemming onbekend!
Het is wellicht goed om een aantal anekdotes te delen
waaruit mij duidelijk word dat dit altijd al mijn aandacht had – echter was ik
me niet bewust van de impact ervan.
Ik herinner me dat ik als klein kind, in de auto in Italie
en Zwitserland, mij kon verbazen en zeer verdrietig werd van het aanzicht van
de marmeruitgravingen in de bergen. Net als houtkap (vroeger zag je nog regelmatig
vrachtwagens met houtstammen rondrijden, die lijken nu uit het straatbeeld
verdwenen – in ieder geval in de stadsregio waar ik woon) en wat ik al helemaal
niet kon – en nog steeds niet kan- aanzien zijn de vrachtwagens vol met
slachtvee.
Tijdens mijn middelbare schoolperiode moest ik dagelijks
langs een grote slachterij fietsen. De dood en met name de doodsangst was zo
tastbaar. De geur hing in de lucht en de angst van de dieren drong zich aan me
op.
Nooit heb ik begrepen hoe mensen in staat zijn op zulke
grote schaal dieren te doden en dieren als producten te zien. In plaats van
wezens met gevoelens, intelligentie, familiebanden en angsten. Voor mij staat
de mens gelijk aan alle andere diersoorten. Ik zie de mens ook als diersoort.
Een zoogdier. Net als koeien, honden, dolfijnen, varkens en ga zo maar door.
Niets aan ons is wat mij betreft superieur. Dan wellicht de enorme verwoesting
waartoe de mensheid in staat is…
Ik kan nog ontelbaar meer voorbeelden geven waarbij
duidelijk word dat ik de mensheid en het menselijk handelen totaal niet
begreep. Ik voelde mij zelfs eenzaam en een vreemde hierdoor. Maar blijkbaar
was dit hoe het werkt in onze maatschappij en moest ik dit leren accepteren.
Kort gezegd: Niet zeuren, het is niet echt belangrijk en er is toch niet echt
iets aan doen.
Voor wat betreft vrouw-zijn vond ik het ook erg lastig en
verwarrend. En vanaf kindertijd hield mij dit bezig. Nou wil het toeval dat ik
een nogal jongensachtig meisje was – en misschien nog wel ben. Ben ik dat
geworden door de negativiteit rond het vrouw-zijn of ben ik simpelweg een vrouw
met een aantal ‘mannelijke kenmerken’?
Wat mij in mijn kindertijd erg dwarszat was dat ik als
meisje (dit heeft natuurlijk veel te maken met mijn opvoeding en zal niet voor
iedere vrouw herkenbaar zijn) niet veel goeds leerde of hoorde over vrouwen en
vrouwelijke eigenschappen. Vrouwen zeurde vooral veel, waren zwak en dom en
heel vaak sletterig. En nog voor deze beweringen waren gedaan keek in ieder
geval 1 van mijn ouders wel naar blote dames in een tijdschrift. Onbegrijpelijk
vond ik dat. En dat vind ik overigens nog steeds.
Wat bezielt vrouwen om in hun blote kont in tijdschriften te
gaan staan zodat mannen zich aan ze kunnen verlekkeren? Dat is toch niet de
aandacht, liefde of waardering waarnaar je werkelijk op zoek bent? Indien het
een zakelijk besluit is vanwege het geld, dan begrijp ik het. Maar is dat
waarom vrouwen zo gefotografeerd willen worden? Puur zakelijk?
Vrouwelijkheid zoals dat tegenwoordig wordt gezien bestaat
met name uit het beeld van een sexy, aantrekkelijke, goedverzorgde, mooi
geklede (nou ja, bij voorkeur schaarsgeklede) vrouw. En begrijp me niet
verkeerd, indien een vrouw er zo uit wil zien heb ik er geen enkel bezwaar
tegen en ik zal van haar genieten, maar wat me dwarszit is dat het vrouw zijn
wordt bepaald aan de eisen en wensen die de man van haar heeft. En daar gaat
het wat mij betreft ongelofelijk mis.
Ik ben volgens mij geen feministe – ik heb me er nog nooit
in verdiept en ik geniet erg van de aanwezigheid van mannen op deze planeet. Ik
ben moeder van een heel jonge man en het zal je niet verbazen dat ik met een
andere man samen dit kind heb gemaakt.
Maar het vrouw zijn alleen als afspiegeling van de
mannelijke versie van wat een vrouw al dan niet zou moeten zijn… daar weiger ik
in mee te gaan. En ik denk daarom dat ik al vroeg gekozen heb om een
jongens-meisje te worden. En zo kreeg ook ik langzamerhand een steeds
negatiever beeld over vrouwen in het algemeen (wat een dom wijf!) en werd ik
steeds stoerder en meer macho.
Nu kan ik toevallig ook nog eens kaartlezen, goed
autorijden, strak fileparkeren, vloeken als een bootwerker, rennen zonder dat
m’n enkels naar buiten zwiepen en heel goed ballen gooien en vangen.
In mijn geval denk ik dat het mannelijke me gewoon goed
past. Maar hoe zit het dan met het vrouwelijke?
Dat stuk was ik behoorlijk kwijtgeraakt. En pas ruim na mijn
eerste bevalling begon het moederschap zich in mij te verankeren en ging de
wereld van het vrouw-zijn langzaam voor mij open.
Ik ontdekte oneindige krachten – ik kon doorgaan in
situaties waarvan ik dacht dat ik het niet meer aan zou kunnen. Wat bleek? Ik
kon nog jaren doorgaan.
Ook ontdekte ik een toeweiding zo diep en sterk dat niets
mij van mijn zoon zou kunnen scheiden.
Uberhaubt het besef dat mijn lichaam in staat was gebleken
om een nieuw mens, een volledig nieuw leven te scheppen vond ik zo oppermachtig
en grandioos.
Het feit dat ik niet meer wilde vluchten voor moeilijkheden
en het leren kennen van de werkelijke betekenis van het maken van een offer,
met de persoonlijke groei als gevolg ervan.
Het besef dat ik in staat was om een kind in leven te
houden, te laten lachen, te troosten bij verdriet en mijn warme lichaam als
teken van oneindige liefde en bescherming ter beschikking had voor mijn eigen
kind maar ook voor alle andere kinderen die het nodig hadden.
Er ging een wereld voor me open.
Maar met dat die wereld zich voor mij opende ontstonden er
ook steeds meer vragen. En het oude verdriet van het negatieve en afwijzende
beeld over vrouwen werd weer wakker.
Nu heb ik het voorrecht dat ik een aantrekkelijke vrouw ben.
Leuk hoofd, grote borsten, smal middel, lange benen en goeie billen.
Persoonlijk heb ik mijn aantrekkelijke uiterlijk vaak als hinderlijk ervaren
omdat ik het idee had dat men toch niet geïnteresseerd was in wat ik te melden
had omdat ze liever naar m’n kont of tieten keken. De mannen dan. De vrouwen
zagen mij echter over het algemeen vooral als bedreiging. Later ben ik gaan
begrijpen dat ik in het voordeel ben geweest door mijn uiterlijk en dat het
voor vrouwen die niet standaard schoonheden zijn het vaak nog een veel
ingewikkeldere strijd is geweest.
Vanwaar die strijd? Vanwaar deze totaal onnatuurlijke
siuatie? En bovenalles; hoe komt het dat het zo massaal geaccepteerd wordt? Dat
Islamitische vrouwen gesluierd door het leven moeten vinden veel Nederlanders
absoluut niet kunnen. Maar hoe hypocriet is dat? Onze samenleving loopt over
van onrechtvaardigheden en het temmen en onder de duim houden van vrouwen. Maar
het is een onuitgesproken, onderhuidse maar zeer aanwezige vorm van
vrijheidsbeperking. Maar zo subtiel en langzaam verankerd in ons bestaan dat
wij het allemaal zijn gaan geloven.
Een vrije vrouw, die gaat en staat waar ze wil en met wie ze
wil stuit op veel commentaar. Nu interesseert een ware vrije vrouw zich niet in
de mening van een ander en daar zij kiest met wie ze omgaat zal ze geen enkele
beperking ondervinden. Maar hoe zit dat met alle meisjes en vrouwen die zich
niet zo sterk durven te onderscheiden? Die simpelweg te horen krijgen dat ze
dom zijn, er sletterig uitzien (waarmee je vraagt om aangerand of verkracht te
worden) en volledig tegennatuurlijk tegelijkertijd leren dat vrouwen er pas toe
doen als ze er aantrekkelijk uit zien. Maar niet te aantrekkelijk, want dan is
zij een hoer. Eh hallo?!
En onaantrekkelijke vrouwen? Die doen gewoon niet mee. Niet
echt althans. Die vormen een eigen soort die buiten al het andere vallen. Dan
behalve buiten de negatieve en zeer schadende opmerkingen en blikken die zij
van zowel mannen als vrouwen te verduren krijgen.
Ik denk dat wij gezamenlijk lijden aan het afnemen en
verdwijnen van de innerlijke wilde natuur van de mens. Wij westerse mensen zijn
volledig afgesneden van onze dierlijke natuur. Van onze ware natuur. Van onze
wilde natuur. Niet alleen zouden we het nauwelijks overleven in de ware natuur
– ervan uitgaande dat we eerst een stuk ware ongetemde natuur moeten zien te
vinden, wat in Nederland een uitdaging is.
Ook zijn we volkomen vergeten dat we onderdeel zijn van een
groter geheel. Mensen denken aan de top te staan van het gehele keten. Men
denkt dat wij de heersers zijn, de oppermachtigen. Eigenlijk zijn we zo goed
als god. En misschien wel beter…
Zelf ondekte ik mijn innerlijke wilde natuur tijdens een
fatastische periode waarbij ik min of meer buiten de lijntjes van onze
maatschappij leefde. Als het ware mijn eigen flowerpower tijd – de begin jaren
van 2000. In een lange heerlijke waas van XTC, hasj en fantastische feesten,
geweldige vriendschappen en ecstatische liefdes. Het beest in mij kwam naar
buiten en uitte zich dikwijls in de holst van de nacht waarbij ik als een
wolvin met mijn kop omhoog naar de maan stond te janken of m’n leven ervan af
hing.
Ik heb me nooit meer zo langdurig en aaneengesloten vrij en
ongetemd gevoeld als in die tijd, tot mijn eigen grote frustratie! En daar
begon mijn verlangende zoektocht naar hoe ik mijn vrije, wilde innerlijke
natuur kon integreren met mijn dagelijkse bestaan. Zonder drugs dit keer.
En zo is mijn zoektocht mij helder geworden. Ik wil alles
weten over de wilde innerlijke mens en met name de ongetemde, wilde vrouw.
Ter afsluiting dit laatste citaat van Clarissa Pinkola
Estes:
Gezonde wolven en gezonde vrouwen delen bepaalde psychische
eigenschappen: een scherp waarnemingsvermogen, een speelse geest en een groot
vermogen om zich geheel aan iets te wijden. Wolven en vrouwen zijn van nature
relatiegericht, onderzoekend en bezitten
een bijzonder uithoudingsvermogen en bijzondere kracht. Ze zijn sterk
intuïtief en bekommeren zich in hoge mate om hun jongen, hun partner en hun
groep. Ze zijn er bedreven in zich aan voortdurend veranderende omstandigheden
aan te passen en ze zijn uitermate standvastig en heel dapper.
Toch zijn beiden achtervolgd, gekweld en ten onrechte ervan
beschuldigd verslindend, vals, te aggressief en minder waard te zijn dan degene
die hen belasteren. Ze zijn het doelwit geweest van degene die niet alleen de
wildernis maar ook de wilde omgeving van de psyche zouden willen opruimen, die
het instinctieve zouden willen uitroeien totdat er geen spoor van over is.
…
Voor het eerst begrijp ik wat ik in deze tijd en tijdsgeest
bij te dragen heb. Met mijn kop in mijn nek jank ik naar de maan en wacht ik
tot andere wolven zich bij me aansluiten. Een wilde Ontembare Vrouw is
opgestaan.
